Marginesy myśli

Odcinek 1 
Geometria pustki, czyli po co nam marginesy?

Utwór Narrow Margins kanadyjskiego zespołu Half Moon Run to dla mnie jedno z największych arcydzieł ich drugiego albumu – Sun Leads Me On. To, że ta kompozycja nigdy nie została wydana jako oficjalny singiel, przypomina mi czasem inną marginalną rzecz o nieproporcjonalnie dużych konsekwencjach – krótką notatkę Pierre’a de Fermata, która przez ponad trzy i pół wieku nie dawała matematykom spokoju. Ta lakoniczna uwaga zmusiła przecież Andrew Wilesa do spędzenia siedmiu długich lat w całkowitej izolacji na poddaszu, byle tylko udowodnić to, co nie zmieściło się na tamtym wąskim marginesie. Być może powód braku promocji mojego ulubionego utworu i tak długiej zagadki Wielkiego Twierdzenia był podobny i miał coś wspólnego ze sztywnymi zasadami oraz… zbyt ciasnymi ramami wydawnictw – czy to płytowych, czy papierowych.
Spójrz zresztą na stronę, którą trzymasz teraz w rękach. Ponad jedna trzecia powierzchni, za którą zapłaciłeś w prenumeracie, jest całkowicie pusta. Brak tu liter, brak...