Matematyka refleksyjna: 30 lat doświadczenia w jednym spotkaniu

W 1996 r. rozpocząłem swoją pracę nauczyciela matematyki i od tego czasu minęło już prawie 30 lat. Taki jubileusz skłonił mnie do pewnej refleksji, którą postanowiłem się podzielić z czytelnikami „Matematyki”. W ciągu trzech dekad pracowałem w czterech różnych szkołach i w pięciu typach szkół. Pracowałem w technikum, szkole zawodowej, liceum profilowanym, liceum ogólnokształcącym i w gimnazjum. Terytorialnie zawsze byłem związany z pograniczem śląsko-opolskim. Oprócz pracy w szkole, pracowałem jako doradca metodyczny nauczycieli matematyki, jako trener, egzaminator, ekspert ds. awansu nauczycieli. Mam też na koncie całkiem sporo publikacji metodycznych i naukowych. Poznałem wiele wspaniałych nauczycielek i nauczycieli. Działając społecznie w ramach Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki, miałem wiele okazji do dzielenia się swoją wiedzą i doświadczeniem. To był niezwykły czas. Pracując 30 lat z uczniami, wielu z nich miałem okazję poznać. Od wielu też wiele się nauczyłem. No właśnie. I ten element chciałbym teraz rozwinąć.
Nie mogę napisać o wszystkich uczniach, ale mogę napisać o jednej z uczennic. 
Kinga – naszą współpracę rozpoczęliśmy pod koniec jej pierwszej klasy liceum o profilu humanistycznym. Bardzo niepewna siebie, mająca wiele problemów z matematyką w zakresie podstawowym. W chwili publikacji tego artykułu Kinga przygotowuje się do egzaminu maturalnego na poziomie rozszerzonym. Jestem pod wielkim wrażeniem jej postępów. Dzięki tym trzem latom współpracy z tą niezwykłą uczennicą bardzo wiele spraw zrozumiałem jakby głębiej, jakby inaczej, jakby piękniej. Chcąc podzielić się swoim doświadczeniem w relacjach uczeń – nauczyciel, posłużę się dwoma tekstami przygotowanymi przez Kingę. Wplotę je w narrację wywiadu.

Odsłona pierwsza. Po co humanistce matematyka w zakresie rozszerzonym? 

Nauczyciel: Jakim jesteś uczniem w powiązaniu...